‘Torunuma bakmak istemediğim için bencil miyim?’

class=”medyanet-inline-adv”>

Senelerdir çalıştıktan sonrasında tam emekli olup “Yaşamın tadını çıkarma sırası artık bende” derken birden kendinizi torun bakarken buluyorsunuz. Hayaller gezip tozmak, gerçekler bebeğin maması, bezi, uykusu, gazı… Kimi bunu büyük bir keyifle yapıyor, kimi yapmak zorunda hissediyor… Kimi de üstündeki mahalle baskısına karşın torun bakmayı reddediyor. Öte taraftan torunun anne babaları de haklı olarak bebeklerini büyütürken hem ekonomik hem tinsel manada ailelerinin katkısına gerekseme duyuyor.

Peki her gün yaptığınız yaşamın arasındaki bu mevzu iyi mi gelişmeye taşındı?

ABD merkezli toplumsal malumat ve münakaşa sitesi Reddit’in büyükanne olan bir kullanıcısının, hafta sonlarında torununa dadılık yapmak istemediği amacıyla sülalesi tarafınca bencillikle suçlandığını yazması, bu meseleyi gelişmeye taşıdı.

class=”medyanet-inline-adv”>

Tartışmayı başlatan kullanıcının 3 yaşlarında bir torunu var. Torunun babası ortalıklarda olmadığı amacıyla bütün mesuliyet kızının omuzlarında. Kızı para kazanmak amacıyla hafta sonu çalışmaya girip çalışmak istiyor fakat o işteyken 3 yaşına sahip evladı ile birinin ilgilenmesi gerekmekte. Doğal ki ilk başvuracağı mekan anası oluyor fakat o, özünde torununa bakacak enerjisi olmadığını söylüyor.

50 yaşlarında halen çalışan büyükannenin hafta sonu tek yapmak istediği şey dinlenmek… 4 çocuk yetiştirmiş biri olarak, özünde bir çocuğun daha enerjisine yetişebilecek kuvveti bulamıyor. Şu an yalnız birazcık huzura ve sessizliğe gerekseme duyuyor.

Barkı da adı verilen ailesi ise torunlarını büyütmeye bağış etmenin bir büyükanne ve büyükbabanın vazifeyi bulunduğunu düşünüyor. Hanım da bunu reddettiği amacıyla şahsını suçlu hissediyor ve “Torunuma bakmak istemediğim amacıyla egoist miyim?” diye soruyor.

Ona hak verenler de var dayanak olanlar da. Dünyanın neresinde olursanız olun ebeveynler bilhassa ebeveynliğin ilk yıllarında desteğe gerekseme duyuyorlar ve bunun amacıyla genel anlamda tarafından ebeveynlerine başvuruyorlar. Çalışmak zorunda olan ana babaların kim bilir farklı umarı kalmıyor fakat öte taraftan bu da büyükanneler üstünde büyük bir mesuliyet yaratıyor.

Torunuma bakmak istemediğim için bencil miyim

class=”medyanet-inline-adv”>

 

Ikimiz de torunlarını dünyalar kadar seven fakat bu zorunluluğun sıkıntısını da yaşayan büyükannelerle konuştuk.

‘BAKICI SENİN YÜZÜNDEN KAÇTI, YENİ BAKICIMIZ SENSİN ANNE’

52 yaşına sahip A.O. emekli olalı yalnız 2 ay oldu. Eşi ile beraber İzmir’e gidip, orada yaşayan kızını ve torununu görmek amacıyla çok istiyordu. Kızı “Gelmişken birazcık uzun kalınca, iyi mi olsa artık çalışmıyorsun” söyledi fakat o hanesinden uzun zaman tek başına kalmak istemiyordu.

Aylardır emekli olduğunda neler yapacağını hedefliyor hayaller kuruyordu. Yoldaşları ile daha oldukca zaman geçirecek, turlara katılıp gezecek, Türk sanat müziği korosuna yazılıp şarkılar söyleyecekti. Bu sebeple torununu birazcık görüp özlem giderecek sonrasında da memleketine dönecekti fakat işler {hiç de} organize ettiği benzer biçimde gitmedi.

class=”medyanet-inline-adv”>

İzmir’e gidişlerinin 3’üncü gününde evindeki destek hanımla bir mevzuda tartışan A.O. ertesi gün gündüz kalktıklarında bakıcının konutta olmadığını fark etti. Bakıcıyı telefonla aradılar fakat telefonu kapalıydı. Gün nihayet bakıcının malumat vermeden kaçtığını anladılar. 

Kızı esasen bakıcıdan memnun değildi ve annesinin çocuğa bakmasını oldukca istiyor, her fırsatta bunu üstü kapalı bir halde dile getiriyordu. Bu vaka da tuzu biberi oldu. A.O.’ya latife ile karışık, Bakıcımızı kaçırdın o vakit taze bakıcımız sensin ana” söyledi. 

A.O. ilkin bunu latife zannetti fakat sonrasında işin ciddiyetini anlamış oldu. Hakkaten de tam olarak kızının söylediği benzer biçimde oldu. O günden sonrasında “Iyi mi olsa siz buradasınız, kimseyi aramaya lüzum yok” söylediler ve taze bir dadı aramayı bıraktılar. A.O. ve eşi tam 4 aydır torun bakıyor. A.O., “Zorunlu hizmetimizin ne vakit biteceğini bilmiyoruz fakat yazın konutuma dönmek isterim, iyi mi gideceğim diye yargı kara hayal etmeye başladım” diye konuşuyor.

class=”medyanet-inline-adv”>

Bütün büyükanneler benzer biçimde elbet o da torununu oldukca seviyor; onunla zaman geçirmekten, ona yemek yapmaktan, parkta beraber oynamaktan mutluluk duyuyor, yanında olmadığı vakitler burnunda tütüyor fakat bütün yaşamını torununa odaklı yaşamak istemiyor.

Bayram amacıyla memleketlerine dönmek isteyen A.O. ve eşi kızlarından yalnız yedi gün izin alabildi. Yedi gün sonrasında yine İzmir’e dönmeleri gerekmekte fakat A.O. asla dönmek istemiyor ve bu şekilde hissettiği amacıyla de şahsını fena hissediyor.

A.O. geride bıraktığımız günlerde, memleketteki ablasını arayıp birazcık bu mevzu da dertleşmek istedi. Ablasına burada kalıp torun bakmak istemediğini söyleyince asla beklemediği bir reaksiyon görmüş oldu. “Ben senden 10 yaş daha büyüğüm 4’üncü torunuma da ben bakıyorum, bigün bile ‘of’ demedim. Sen iyi mi bir anneannesin, asla utanmıyor musun?” kelamlarını duyunca şahsını daha da fena hissetti.

class=”medyanet-inline-adv”>

Torunuma bakmak istemediğim için bencil miyim

TORUNLARIMI AYIRMIŞIM GİBİ VİCDAN YAPIYORUM

66 yaşına sahip V.E. 10 yıl ilkin kızının oğluna bakmaya başladı. O vakit daha dinçti ve torununa bakmaktan keyif alıyordu. Kızı ile oldukca yakın oturdukları amacıyla, torununa tarafından düzenini bozmadan tarafından hanesinde bakıyordu. Gece kızı ile damadı çalışmaktan dönerken çocuklarını alıyorlardı ve çalışma bitiyordu.

O vakitler şimdikine kıyasla daha çok enerjisi vardı fakat görevini övünerek tamamlayıp torunu ilkokula başlayınca aslına bakarsak ne kadar yorulduğunun farkına vardı V.E.. Torunu ile gene zaman geçiriyor fakat bu çalışma bebek bakımı kadar güç olmadığı amacıyla fizyolojik olarak zorlanmıyordu. “Bir torunu büyüttüm” derken evladının eşinin gebelik haberini aldı. Normal olarak ki bu havadise oldukca sevindi fakat taze bir bebek bakmak istemediğinden oldukça emindi.

Ilkin sessiz kaldı fakat bir süre sonra evladından, “Ana benim oğluma da sen bakar mısın?” önerisi gecikmedi. Bu yolculuk konutları yakın değildi. Evladının konutu ona oldukca uzaktı. Oğluna, bebeğe bakacak kuvveti olmadığını, ek olarak onların hanesinde kalmak istemediğini söylemiş oldu fakat bunu söylerken oldukca zorlandı ve evladının kendine küseceğinden korktu. Öteki torununa senelerce bakmıştı, hemen ise taze doğacak torununa bakmayı reddetmişti. Sanki iki çocuğunu ve torunlarını ayırıyormuş benzer biçimde…

Gelininin anası de çalışmıyordu ve ilk torunu olduğundan bebeğin bakımını üstlenmişti sadece V.E. torununu her görmeye gittiğinde ya da onlar ziyarete vardığında eziliyordu.

Hakkaten artık birazcık yaşlanmıştı, minik bebek bakacak kuvveti yoktu ve gelininin hanesinde yatılı olarak kalmak istemiyordu. 

‘YORULUYORUM DİYE TORUN BAKMIYORSUN AMA SOKAKTA HİÇ YORULMUYORSUN’

V.E. bigün bir komşusunun söylediği şeye o denli üzüldü ki tüm gece uyuyamadı. Sebebini şu şekilde konu alıyor:

“O gün alışveriş poşetleri ile konuta dönüyordum. Oldukca samimi bir komşum, ‘Yoruluyorum diye torun bakmadın fakat sokakta yorulmuyorsun asla maşallah’ söyledi ve en yakınlarımın bile buna hakkımın olmadığını düşündüğünü o vakit anladım. Bu durumdaki mahalle baskısını ilk o gün oldukca net bir halde hissettim. Bütün büyükannelerin üstünde benzer mahalle baskısı var hâlâ. Şayet torunun var ise ilk önceliğin ona bakmak olmalı. Şahsını evini, eşini unut, tek önceliğin torunun olsun istiyorlar fakat bunu doğru bulmuyorum.”

‘HAFTA SONUNU İPLE ÇEKİYORUM’

N.B. çabuk yaşta torun maliki olan anneannelerden. Torununun olacağını duyduğu vakit dünyalar onun oldu. Çalışmadığı amacıyla hastane süresi zarfında ve lohusalık zamanında hep kızının ve torununun yanında oldu fakat bir süre sonra artık tarafından evine dönmek istedi. Kızı ise ancak başına bebeği büyütemeyeceğini, çalışmaya geri döndüğünde de çocuğuna onun bakmasını istediğini söylemiş oldu.

N.B. kızına istediği vakit ona destek olacağını fakat tam zamanlı bakamayacağını söylemiş oldu. Ekonomik mevzuları oldukca iyi olmadığı amacıyla kızının çalışmaya dönmesi gerekiyordu. Damadının anası de bebek bakmak istemeyince nihayet iki kaynana aralarında anlaşarak değişimli olarak torunlarına bakmayı kabul ettiler.

‘ÖNCEDEN İLK TORUNA BAKMAK İÇİN KAYNANA SAVAŞLARI ÇIKARDI’

N.B. torununa niçin tam zamanlı bakmak istemediğini şu sözlerle tabir ediyor. “Benim zamanımda anneanne ve babaanneler torunlarına bakmak amacıyla taneye birbirleri ile yarışırlardı, hele de ilk torun amacıyla resmen harp çıkardı. Fakat hemen yalnız ben değil bir çok büyükanne ve büyükbaba amacıyla torun bakmak güç geliyor. Torunuma 3 gün ben bakıyorum 3 gün babaannesi. Resmen mecburi hizmet bizimkisi. Birbirimizden vazife devralırken “Tanrı kurtarsın alınyazısı dostum” diyoruz. Oldukca tatlı fakat bütün gün onun bakımını sağlamak fazla yorucu. İkimizin de eşleri bizimle beraber evlatların evine gelmiyorlar, dolayısı ile o günlerde tek başına kalıyoruz. Resmen torunuma bakacağım diye eşimi dikkatsizlik ediyorum.”

N.B. geride bıraktığımız haftalarda kızının “Ana yarın gidebilirsin konuttan çalışacağım” demesi üstüne çocuklar benzer biçimde sevindiğini, yatılı mektepde kalan evlatların evci izni sevincinin aynısını yaşadığını, torun bakmanın hakkaten oldukca büyük bir özveri gerektirdiğini ve bunun en güç çalışma bulunduğunu kelamlarına ekliyor.

72 YAŞINDAYIM, ŞİMDİ OLSA TORUNUMA YİNE BAKARIM

56 yaşlarındayken torununa bakmak amacıyla eşi ile beraber memleketinden kalkıp İstanbul’a gelen M.B. ilkin bir yaşına kadar bakmak amacıyla geldiğini fakat sonrasında torunu amacıyla memlekette yaşamayı bırakıp İstanbul’da yaşamaya başladığını söylüyor.

“Uzun zaman torunuma baktım, yalnız yazları memlekette kaldım fakat o zaman zarfında da gene torunum yanımdaydı. Onunla yaptığımız hepsi oldukca keyifliydi, elbet yorucuydu fakat bu oldukca tatlı bir bitkinlik, bu yorgunluğu hepimiz tatmalı” diyen M.B., hemen bir torunu olsa gene benzer enerji ve istekle torununa bakabileceğini, bu kuvveti özünde bulduğunu belirtiyor.

“Tekbir dadı torunlarımıza bizim gördüğümüz benzer biçimde sevgi ve alaka ile bakamaz fakat hakkaten bu, oldukca büyük bir özveri. Bu bir vazife ya da mecburilik olarak algılanmamalı” diyen M.B. her insanın düşüncesine saygı duymak icap ettiğini de vurguluyor.

TORUN DEĞİL YENİDEN ÇOCUK BÜYÜTÜYORUM

Pandemi zamanında büyükanne büyükbaba olmanın oldukca daha güç bulunduğunu dile getiren Aksoy çifti, torunları ile beraber olmaktan oldukca mutlu fakat sorumluluklarının oldukca ağır geldiğini söylemeden edemiyorlar.

İki çocuğa birden baktıkları amacıyla farklı tekbir şey hayata geçirmeye fırsatları kalmıyor. Biri 5 dakika ortadan kaybolsa bütün işler aksıyor ötekinin eli ayağına dolanıyor. Onlar amacıyla en büyük mesele emanet çocuğa bakmak, kısaca üstlerine yüklenen mesuliyet. Her adımlarına dikkat etmeleri, bir saniye olsun gözünü onlardan ayırmamaları gerekmekte. Bu da tam zamanlı ve tatlı fakat oldukca ağır bir çalışma demek.

“Anası babası hesabına yargı vermemiz gerekmekte, bu mesuliyet bizlere kimi zaman oldukca ağır geliyor. Bir saat değil 2 saat değil 7/24 mesaideyiz. Bu sebeple torun değil sanki tekrardan çocuk büyütüyor benzer biçimde hissediyoruz” diyen 67 ve 71 yaşına sahip Aksoy çifti “Bunca büyük bir sorumluluğun altına girmek ister misiniz diye sorsalar kesin olarak istemezdik fakat işte torun sevgisi bambaşka bir şey, mevzu torun olunca tekbir şeye hayır diyemiyorsunuz” şeklinde konuşuyor.

DİĞER HABERLER

YORUMLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Instagram

GÜNDEM HABERLERİ