Bir sorudan fazlası: ‘Ne zaman çocuk yapacaksınız?’

class=”medyanet-inline-adv”>

Toplumsal malumat ve münakaşa sitesi Reddit’te ‘thasyojar2013’ adlı kullanıcı hissettiği baskıyı ve bulmuş olduğu çaresi kullanıcılarla paylaşıyor:

Karım ve ben 6 senedir evliyiz. Çocuk istiyoruz fakat hâlâ evladımız yok. Arkadaşlarımız ve ailelerimiz bebek maliki olmamız mevzusunda devamlı gerginlik yaşamamıza niçin oluyor. Şapşalca bulunduğunu biliyorum fakat bu mevzunun üstesinden gelmek amacıyla ‘gebelik kavanozu’ ismini verdiğim garip bir düşünce buldum. Dostlarımla ve ailemle bir araya geldiğimde biri bana ne süre bebek maliki olacağımızı sorunca, kavanozumu çıkarıyorum ve o bireyden bu suali sordurulmuş olduğu amacıyla kavanoza 1 dolar bırakmasını isterim. İlk ilkin oldukca şaşırıyorlar fakat gene de cüzdanlarından 1 dolar çıkarıp kavanozun içine atıyorlar. Garip garip bakanlar olsa da bu yol çalışmaya yarıyor zira bir çok şahıs 4 ay sonrasında bu suali sormayı bıraktı.

class=”medyanet-inline-adv”>

Geçen hafta ailemin hanesinde yemek yedik. Abim bir ay devam eden bir çalışma gezisinden dönmüştü. Yiyecek yerken karımla bana ne süre çocuk maliki olacağımızı sordu. Sordurulmuş olduğu sual amacıyla 1 dolar vermesini istedim. Bana baktı ve ‘Gülünç mi bu?’ diye sordu. Hepimiz bizlere bakıyordu ve ortam aniden gerildi. 

Annem hemen sonra beni mutfağa çağırdı. Abimi, karısının ve ailesinin ön tarafında utandırdığımı ve bir kavanozla etrafta dolaşıp  kişilerden içine para koymalarını dilemek benzer biçimde çocukça davranışları bırakmam icap ettiğini söylemiş oldu. Ben de ‘O süre siz de devamlı bu suali sormayı bırakın’ dedim.

Annemleri o günden beri görmedik. 

Hikâyenin kahramanı bu tarz şeyleri anlattıktan sonrasında kullanıcılara “Sizce çok mı ileri gittim?” diye soruyor. Ikimiz de soralım: Sizce burada kim haklı?

Ikimiz de bu mevzuda aynı da diyebileceğimiz eş zorlukları yaşayıp ailesine, eşine, arkadaşına, rahatsızlıklarını öne süren ya da arasında fırtınalar kopsa da acısını dışa vurmayan insanların hikayelerini dinledik.

‘DEDEM BİLE ADET TARİHİMİ TAKİP EDİYORDU’

B. T. / 45 yaşlarında

22 yaşlarında evlendim ve karımla beraber bir çocuğumuzun olmasını her şeyden oldukca istiyorduk. Evliliğimizin üstünden 2-3 ay sadece geçmişti ki annem her telefonda “Çocuk deniyor musunuz?” diye sormaya başladı. Bu suali duyduğumda inanılmaz utanıyordum, hanımım dışında kimse ile bu mevzuda konuşmaktan hoşlanmıyordum fakat günler geçtikçe etrafımdaki her insanın tek konuşmuş olduğu mevzu çocuk meselesi olmaya başladı. Bir bayram tatilinde memlekete gittiğimizde kuzenim, kayınvalidem ile annemin her gün “Niçin şimdi bile evlatları olmuyor?” diye saatlerce telefonda konuştuklarını söylediğinde sinirden küplere bindim fakat kimsenin de kalbini kırmak istemiyordum.

class=”medyanet-inline-adv”>

Ailelerimiz, bir hekime görünmemiz mevzusunda ısrar eden olunca hemen hemen evliliğimizin birinci yılı dolmadan dengeye gittik. Tabip, bebek maliki olmak amacıyla birtek problemimizin olmadığını söyleyince hep beraber rahat bir soluk aldık. Sülaleler de artık devamlı sual sormayı bırakmışlardı. Oysa bir tek kısa bir zaman ara vermişler.

Evliliğimizin üstünden 2 yıl geçmişti ve hâlâ ailelerimize bir bebek müjdesi verememiştik. Doğal barklar da adı verilen aileler yine konuşmaya başladılar. Hem kayınvalidem hem annem tane tarihimi biliyordu artık. Bir ay biri arıyordu diğeri ay öbürü. Tane gördüğümü duydukları an yıkılıyorlardı. Hem de bigün dedem rahatsızlanmıştı. Nasılsın demek amacıyla aradığım da “Ben iyiyim fakat sana üzülüyorum, bu ay da olmamış değil mi?” diye açıkladı. Dedem bile tane tarihimi biliyordu! Bunu duyunca resmen yerin altına girdim ve telefonu kapattıktan sonrasında olduğum mekanda yığılıp hüngür hüngür ağlamaya başladım.

class=”medyanet-inline-adv”>

‘SONUNDA PATLADIM’

Yaşadığım duygu patlaması aylardır kibarlıktan açamadığım çenemi sonuna kadar açmama vesile oldu. Annemden başladım, sırayla bu mevzuyu gündeminden düşürmeyen bütün akrabalarıma telefon açtım ve tekrar çocuk sözü edenin yüzüne bakmayacağımı söyledim. Bu geçen sürede hanımım de hep benim yanımda oldu, tarafından barkı da adı verilen ailesi ile oldukca sert bir konuşma yapmış oldu ve artık çocuk istemediğimizi, tekrar bu mevzu açılırsa onlarla bağımızı tümüyle koparacağımızı söylemiş oldu. Ortam inanılmaz gerilmişti fakat en azından biz her gün yaşadığımız gerilimden kurtulmuştuk.

Bu vakadan sonrasında hakkaten de ailelerimiz bebek baskısı yapmaktan vazgeçtiler ve tekrar konusunu açmadılar. Doğal aramızda soğuk rüzgarlar esmeye başladı. Yalnız bebek mevzusunda değil her mevzuda mesafeli (uzak) davranmaya başladılar. Fakat bu mevzudaki baskının üzerimizden kalkması bizi inanılmaz rahatlatmıştı. Stresimizin azalmasının tesiri var mı kim bilir fakat tam 6 ay sonrasında sonunda 2 pembe çizgiyi görebildik. Bu mutlu havadisi vermek amacıyla aramızın limoni oldukları ailelerimizle birlikte olacağımız bir gece yemeği ayarladık. Bebek haberini duyunca doğal ki aniden aylardır aramızda esen soğuk rüzgâr dindi, aradaki buzlar eridi. Geceye annemin mutluluktan ilk şoku atlatınca gene şahsını tutamayıp, “Fazlaca zaman kaybettiniz, ikinci bebek amacıyla elinizi acele tutun” demesi mühür vurdu.

class=”medyanet-inline-adv”>

Annemi dinlediğimden değil fakat kızımın doğumundan 1,5 yıl sonrasında oğlumu aldım kucağıma. 

Bir sorudan fazlası: ‘Ne zaman çocuk yapacaksınız’

ELTİLERİN SAVAŞI: ‘BU AİLENİN İLK TORUNUNU BEN VERECEĞİM’

H.S. / 26

Bizim nişanımız, eşimin abisinin nişanı ile neredeyse aynı da diyebileceğimiz eş zamanlara denk geldi. Biz nişanlılık müddetini oldukca uzatmadan bir an ilkin evlenmeye sonuç verdik ve planladığımız düğün tarihini öne alarak mütevazi bir düğünle evlendik. Eltim ile abimiz ise bizlerden 1 yıl sonrasında evliliğe ilk adımını attı. Ben bunun bir sorun olacağını asla düşünmedim fakat oysa eltim amacıyla bu oldukca önemliymiş ve bunun öcünü ileride benden alacakmış.

Ne süre bir araya gelsek mevzu bir halde onlardan daha ilkin evlenmemize geliyordu. Bizim olmadığımız ortamlarda ortak arkadaşlarımıza da aynı da diyebileceğimiz eş birşeyleri söylüyorlarmış: Daha büyük olan öncelikle evlenmeliymiş, bizim ilkin evlenmemiz saygısızlıkmış. Çocuk doğurma işini ise talihe bırakmayacakmış ve ilkin o doğuracakmış. Bana bu şekilde kaideler hep oldukca gülünç gelmiştir ve birtek süre kendimi bu kurallara uymak zorunda hissetmedim. O yüzden hep güldüm geçtim bu vaziyete.

class=”medyanet-inline-adv”>

Biz karımla beraber ilk 2 yıl çocuk yapmama sonucu almıştık, kimin ilkin doğuracağı da umurumda değildi. Ben bu şekilde birşeyleri bir tek filmlerde olur sanıyordum, oysa “Eltilerin Savaşı” filmi gerçekmiş ve baş kahramanlarından biri benmişim.

Evliliğimizin ikinci yılı dolmadan 3-4 ay ilkin bebek denemeye başlamıştık. Kayınvalidem bizim bebek istediğimizi ve denediğimizi bir söyleşi sırasında eltime söylemiş. Bunu duyduktan kısa bir zaman sonrasında, ortak arkadaşlarımızdan birine “Ilkin ben evlenemedim fakat ailenin ilk torununu ben vereceğim” demiş eltim. Kısa bir zaman sonrasında da gebe oldukları haberini aldık. Onun hesabına oldukca mutlu oldum ve derhal kutlama etmek amacıyla aradım zira ben onunla aynı da diyebileceğimiz eş yarışın arasında değildim.

Eltim 6 aylık gebe iken ikimiz de ortalama bir senedir bebek deniyorduk fakat asla hekime gitmemiştik. Dengeye gittiğimizde düzgüsel yollarla bebek maliki olamayacağımızı öğrendik. Ben eltimin gebeliği amacıyla hakkaten oldukca sevinmiştim fakat o benim düzgüsel yollarla çocuk maliki olamayacağıma resmen sevinmişti. Bayram tatilinde kayınvalideme gittiğimizde devamlı karnını tutup bebeğini seviyor onunla konuşuyordu. İşte o gün bir bebeğim olmayacak diye korkmaya başladım. Bu kıskançlık değildi, hakkaten bir bebek maliki olmayı oldukca istiyordum. Anneme yaşadığım mevzusu anlattım. Annem birden aslan kesildi ve o günden sonrasında derhal tüp bebek yapmam amacıyla baskı halletmeye başladı. 

Annem benim üzülmeme dayanamamıştı fakat tüp bebek süresi boyunca o da beni oldukca bunalttı ve üzdü. Bu zaman ruhsal olarak aslına bakarsanız oldukca yıpratıcı, üzerine bir de annemin sürece içinde olması vaziyeti benim amacıyla daha da kötüleştirdi. Her neyse ki bir yıl sonrasında tüp bebek metodu ile oğlumu kucağıma alabildim. Fakat buradan bütün ebeveynlere sesleniyorum: Bu zamanda son olarak ihtiyaç duyulan şey sülale baskısı, lütfen kimse çocuğuna bunu yapmasın.

‘ÇOCUK YAPMAYACAKSAN NİYE EVLENDİN’

B.M. / 42 yaşlarında

35 yaşlarında evlendiğim amacıyla senelerce “Ne süre evleneceksin?” sorusuna maruz kaldım. Akrabalarım amacıyla bu yaş oldukca geçti zira çocuk maliki olmak amacıyla kısıtlı vaktim vardı. Doğrusu geç evlenerek tüm şeylere geç kalmıştım. Ben illa çocuğum olsun düşüncesinde değildim fakat evlendikten bir süre sonra çocuk maliki olabilirim diye düşünüyordum.

Evlendikten sonrasında derhal “Hadi çocuk yap” baskısının gelmesi doğal ki asla gecikmedi. Benim akrabalarım aslına bakarsanız baskı yapıyordu fakat eşimin anası de oğluna devamlı sormaya başlamıştı. Ben tarafından annem ile uğraşıyordum, hanımım de tarafından ailesine devamlı izahat yapıyordu. “Biz ortak sonuç aldık, şimdilik düşünmüyoruz fakat ileride düşünebiliriz” diyorduk. “Aslına bakarsan yaşımız oldukca gençmiş benzer biçimde ileride hayal etmek ne demekmiş? Hemen denesek bile belkide ne süre evladımız olacakmış, asla torun yüzü görmeden mi öleceklermiş?” Bunun benzer biçimde sözlerle devamlı duygu sömürüsü yapıyorlardı.

Bu mevzu açıldığında her seferinde inanılmaz geriliyor ve devamlı ailelerimizle kavga ediyorduk. Bigün annem gene “Yok mu bir şey?” söylediğinde “Çocuk maliki olmak istemiyorum” dedim. Bunun üstüne annem “Madem çocuk düşünmüyordun, niye evlendin o süre?” diye açıkladı.

Annemle bu konuşmamızın üstünden birkaç gün geçmişti ki bir çocukluk arkadaşımdan toplumsal medya üstünden bir bildiri aldım. Tüp bebek süresi boyunca yapılması gerekenler hakkında bir video linki göndermişti. Senelerdir görüşmediğim bu arkadaşıma bana niçin bu videoyu gönderdiğini sorduğumda küçük çaplı bir kriz geçirdim.

Oysa annem benim çocuk istemediğime inanmayıp çocuğumun olmadığını düşünüyormuş. 

Bunu öğrenince annemle hayatımın en şiddetli tartışmasını yaşadık. Benim özelime bunca müdahale etmeye annem de olsa hakkı yoktu. Bana saygı duymadığı ve söylediğime inanmadığı amacıyla oldukca sinirliydim. “Ne süre ne istediğime ben sonuç vereceğim, sen değil!” diye kapattım telefonu.

Bu tartışmalar uzun seneler ara ara devam etti fakat kendimi 4 yıl sonrasında çocuk maliki olmaya hazır hissettim. Çocuk denemeye başladığım ilk ayda gebe kaldım ve 40 yaşımda oğlumu yerküreye getirdim. Şu anda 44 yaşındayım. Bu yolculuk annem değil fakat oğlum bir kardeşi olsun istiyor. İkinci kere bir bebek maliki daha olmayı istedim fakat ne yazık ki ikinci hamileliğim düşük ile sonuçlandı. Annem duymasın fakat oğlum, “Anneciğim karnındaki kardeşim nerede?” diye sorduğunda keşke annemin baskılarına boyun eğip daha çabuk çocuk maliki olsaydım diyorum.

Yukarıda da diye anılan benzer biçimde, “Çocuk yapın” baskısı bir tek bizim ülkemize has bir sorun değil. Geride bıraktığımız günlerde ajanslara yansıyan bir havadise bakılırsa, Hindistan’da bir anne-baba, 6 senedir evli olmasına karşın halen çocuk yapmayan oğullarına tazminat davası açtı. Sanjeev ve Sadhana Prasad çifti, oğullarına, “Seni okuttuk, iş sahibi ettik. Üzerine de anlı şanlı düğün yaptık. Ya bizlere bir torun verirsin ya da bu masraflarımızın karşılığını ödersin” diye mahkemenin yolunu tuttu. Çift tazminat dahil olmasında 50 milyon rupi (646 bin dolar) istiyor. Bu meblağın arasında 5 yıldızlı bir otelde meydana getirilen düğün, 80 bin dolar değerinde lüks bir araç ve vatan haricinde meydana getirilen balayı tatili masraflarının beraber şu an çalışmayan oğullarının ABD’deki pilotluk eğitimi amacıyla harcadıkları 65 bin dolar da bulunuyor. Çift bunca masrafın kendilerinde hem maddi hem içsel yıpranmaya yol açtığını belirtiyor. Dava 17 Mayıs’ta görülecek…

‘NASILSA EVDESİNİZ, ÇOCUK YAPIN ARADAN ÇIKSIN’

D.Y. / 28 yaşlarında

Pandemi gelinlerinden biriyim. Ben evlendikten yedi gün sonrasında karantina deklare edildi, sokağa çıkma yasakları başladı. Doğrusu anlayacağınız evliliğimin ilk dönemleri ve hem de uzun bir tarihi yasaklarla konutta geçti. Karım ile “Evlendikten sonrasında yapacağız” diye anılan birtek hayalimizi gerçekleştirememişken, sıkıntılı bir dönemde evlenmek zorunda kalmışken bir de asla beklemediğim bir problem yaşamaya başladım. İnsanlar, “Nede olsa evdesiniz, çocuk yapın çıksın aradan” demeye başladı.

Çevremde çocuk baskısı konusunu oldukca duyan ve daima reaksiyon veren biri olarak, bigün benim de başıma aynı da diyebileceğimiz eş şeyin geleceğini asla düşünmemiştim. Bir söylendi, iki söylendi, güldüm geçtim. Ancak bilhassa eşimin ailesinden birkaç sülale büyüğü her konuştuğumuzda bu mevzuyu açmış olduğu amacıyla sinirlenmeye başladım. Bigün gene “Hadi artık yapın şu evladı” diyen sülale büyüğüne, “Devamlı söylüyorsun fakat asla düşünmüyor musun, bir ihtimal bizim evladımız olmuyor? Biz yapana kadar zinhar tekrar bu mevzuyu açma!” dedim. O an tam anlamıyla şoke oldu. Zira bu hakkaten benim en duyarlı olduğum mevzudur.

İnsanlar anne-baba olmak istemeyebilir, oldukca isteyip olamayabilirler ya da bebekleri olacağını öğrenip yitirmiş dahi (ökeli) olabilirler. Ek olarak birileri istiyor diye çocuk yapmak zorunda mıyız? Evli kişilere lütfen rahat bırakın, hepimiz çocuk yapmak ya da en azından sizin istediğiniz zamanda yapmak zorunda değil!

ANNEANNE VE DEDELER TORUN İSTİYOR DİYE ÇOCUK SAHİBİ OLMAK ÇOK SAÇMA

Ö.K. / 31 yaşlarında

Evleneli iki buçuk yıl oldu ve son bir senedir, sülale ve dost ortamlarında devamlı aynı da diyebileceğimiz eş soruyla karşılaşıyorum: “Ne süre çocuk yapmayı düşünüyorsunuz?” Asla üşenmeden ve büyük bir zevkle hepsine “Sana ne”, “Size ne”, “Fazlaca istiyorsanız siz yapabilirsiniz” benzer biçimde yanıtlar versem de bu yolculuk probleminin şekli değişiyor: “Asla yapmayı düşünmüyor musunuz?”

“Düşünmüyoruz!” desen bir diğer sual, “Düşünüyoruz fakat şu an tarihi değil” desen gene bir diğer sual… Yanıtlarım hep aynı da diyebileceğimiz eş olsa da sualler bir türlü bitmiyor.

Ne yazık ki toplumumuz o denli başkalarının hayatına müdahaleci ve yönlendirici ki insanoğlu çocuksuz evli çift gördükleri süre bu biçim sualleri sormayı kendilerine vazife ediniyorlar. Oysa oldukca duyarlı bir husus bu… Ilk olarak bir sıhhat problemi olabilir ya da çift asla çocuk istemeyebilir, evliliklerde çocuk olmalı diye bir kaide var mı? Çocuk oldukca büyük bir mesuliyet ve çiftlerin buna hazır olması gerekmekte. Anneanne ve dedeler torun istiyor diye çocuk maliki olmak bana saçma geliyor.

Peki çiftleri bunca üzen, strese sokan bu sual karşısında lüzum sülale üyeleri gerekse dostları kırmadan, gücendirmeden iyi mi hareket etmek gerekir?

Çiftlere sorulan “Ne süre çocuk yapacaksınız?” sorusunun onların hem çift hem de bireysel sınırlarının içine girilmesi anlamına geldiğini dile getiren Uzman Klinik Psikolog Sülale Danışmanı M. Berk Karaoğlu, “Çiftler planlarını değişik yapmış olabilir, maddi içsel hazır olmayabilir, birkaç yıl çocuk maliki olmayı düşünmüyor olabilirler. Kim bilir kimi zaman nedenlerden ötürü evlatları olmuyor da olabilir kısaca çocuk yapma mevzusu çiftin bir hayli değişkenine ve tarafından denetim odaklarına bakılırsa şekillenmesi ihtiyaç duyulan bir süreçtir” diyor.

Karaoğlu, bu suale cevap olarak aslen kimin ne maksatla ve ne çoğunlukla sorduğuna bakılırsa yanıtların etkinliğinin değişeceğini, şayet sülale üyeleri tarafınca çoğunlukla soruluyor ise çiftlerin hissettikleri negatif duyguları sülale üyeleri ile çekinmeden paylaşması icap ettiğini vurguluyor ve ekliyor:

“Çiftler ‘Ana-baba, sizin/senin torun isteğini anlıyorum sadece bu bizim çift olarak ayrıntılı düşünerek ve koşullar olgunlaştığında sonuç verebileceğimiz bir husus’ benzer biçimde cümlelerle hem karşı tarafı anladığını hem de tarafından sınırları ve kontrollerinde bulunduğunu belirtebilirler.”

Bu oldukca hususi probleminin çiftleri tasaya sokabileceğini ve dışarıdan hissedilen bu baskının çiftlerin tarafından içlerinde de çatışmaya yol açabileceğini hatırlatıyor.

Karaoğlu, ne yazık ki son zamanlarda tek bu probleminin baskısı yüzünden çocuk yapmayı bir hırs, netice, mantık meselesi şekline getirip duygusal, eşeysel paylaşım sorunları yaşayan çiftlerin bulunduğunu, bilhassa naturel olarak gelişmesi ihtiyaç duyulan cinselliğin zorundalık şekline gelmiş olarak bilhassa baylarda başarım tasası sebebiyle eşeysel isteksizlik problemine niçin bulunduğunu tabir ediyor.

DİĞER HABERLER

YORUMLAR

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz

Instagram

GÜNDEM HABERLERİ